فراخوان ملی

ایران در یکی از حساس‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین مقاطع تاریخی خود قرار دارد. تداوم بحران‌های عمیق سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، ناشنوایی و بی کفایتی رژیم اشغالگر اسلامی موج عظیمی از نارضایتی را در کشور ایجاد کرده است. در چنین شرایطی، سکوت نه بی‌طرفی، بلکه چشم‌پوشی از مسئولیت انسانی و ملی و همدستی با نظام غیر مردمی است.